Rozdział 29

Waliłam w drzwi jak szalona. Po krótkiej chwili zza drzwi wyłonił się Robert. Miał tą samą minę co Kuba, gdy do niego zawitałam.

- Dobra, krótka piłka! Jest tu Wiktoria czy nie? - zapytałam ostro

- Chciałbym ... - odrzekł Robert i zwiesił głowę

- Jak to? Nie ma jej tu? - zdziwiłam się

- Nie ma i nigdy nie było ... Na moje nieszczęście - odpowiedział smutno

   Zgłupiałam. U Kuby jej nie ma, u Roberta też nie, to gdzie ona w końcu jest?! Chyba nie rozpłynęła się w powietrzu! W tym momencie minę miałam nie tęgą. Robert też.

- Z twojej miny wnioskuję, że gdzieś przepadła - wypalił nagle - Jeśli chcesz, to pomogę ci jej szukać

- O nie! Jeszcze tego by brakowało! - zaprotestowałam

- O co ci chodzi? - zapytał skrzywiony

   Nie wytrzymałam. Musiałam powiedzieć mu o Kubie.

- Wiki od kilku miesięcy spotyka się z Kubą. I wychodzi na to, że mają się ku sobie. Nie psuj więc tego.

- Zaraz, zaraz ... Chyba nie chodzi ci o tego Kubę, którego mam na myśli? - przeraził się

- Tak, właśnie o tego ... Gdybyś mógł się nie wtrącać, byłoby super - odrzekłam tonem wrednej tapeciary

   Robert momentalnie posmutniał. Wieść o tym, że nie ma już szans, kompletnie go rozbiła. Wtedy, jak na złość,  uaktywniły się resztki moich ludzkich odruchów. Zrobiło mi się go żal.

- Robert ... Przykro mi, że dowiadujesz się tego ode mnie. I tak byś się dowiedział. Lepiej teraz, niż później ... - pocieszałam go

- Jak znajdziesz Wiki, to daj mi znać ... A teraz już idź - odrzekł chłodno i zamknął drzwi

*******************************************************************************************************************************

   Szukaliśmy Wiki około trzech godzin. Przed oczami miałam scenariusz sprzed dwóch miesięcy. Zniknięcie, zaułek, pobicie, szpital ... Panicznie się tego bałam. Przez ten czas zbliżyliśmy się nieco z Łukaszem. Ja panikowałam, on mnie wspierał. Ja trajkotałam, on uważnie słuchał. To było nawet miłe.

- Chodźmy już do domu ... Nie ma sensu szukać. Na pewno jest już w domu i czeka na ciebie - zapewniał mnie

- Chyba masz rację ... - przyznałam cicho i wtuliłam się w niego

   Szliśmy przez ciemne, zaśnieżone ulice Dortmundu. Bez słowa. W ciszy. Na moment uspokoiłam się. Łukasz zdawał się mówić do rzeczy. Nie potrzebnie panikowałam.

   Kiedy weszliśmy do mieszkania, Wiki podbiegła do mnie i z całych sił wyściskała.

- Patrycja! Gdzie ty byłaś tyle czasu?! Martwiłam się o ciebie! - krzyknęła z pretensją

- Szukałam cię... Myślałam, że znów uciekłaś, a tego bym nie wytrzymała ... - odparłam ze smutkiem

- Miałam cię zostawić samą?! Nigdy w życiu! - zapewniła - Rozbierajcie się, zaraz zrobię herbaty. Ty Łukasz także. Pewnie przemarzliście do szpiku kości!

   Popatrzyliśmy z Łukaszem na siebie mocno zdziwieni. Jednak on uśmiechnął się szeroko i zdjął płaszcz.

- "No proszę ... Chyba ją polubił ..." - pomyślałam i zaśmiałam się w duchu.

   Siedzieliśmy, rozmawialiśmy i piliśmy gorącą herbatę przez następne kilka godzin, ciągle żartując i przekomarzając się. Łukasz i Wiki powoli zaczynali się dogadywać, z czego byłam bardzo zadowolona. Nie myślałam już o Marco, Mario, Robercie i innych problemach. Zajęłam się tą dwójką, z którą teraz było mi dobrze ...

Króciutki, wiem, ale tak jakoś wyszło :) Czekam na wasze opinie :)

Komentujesz -----> Motywujesz mnie!

Rozdział 28

 Przez następny tydzień Wiki chodziła obrażona. Odzywała się do mnie tylko wtedy, kiedy ją o coś pytałam. Całymi dniami nie było jej w domu. Wychodziła przed 17, a wracała późno w nocy. Rano natomiast nie miała siły wstać z łóżka, więc często odpuszczała treningi. Kiedy trzeci raz w tym tygodniu nie przyszła na stadion, Martin wściekł się i przywołał mnie do siebie

- Patrycja! Co się u was do cholery dzieje?! - zawołał - Wiki opuszcza treningi, ty nie możesz się na nich skupić, a jak już macie ze sobą ćwiczyć, to ciągle się o coś sprzeczacie! Ile wy macie lat?! 6?!

- Trenerze, przepraszam za nią, ale ostatnio nasze relacje ... uległy pogorszeniu ... - zaczęłam niepewnie - Mamy dużo problemów i mówiąc szczerze, nie radzimy sobie z nimi ...

- "Uległy pogorszeniu"? "Nie radzimy sobie z problemami"? Łagodnie to ujęłaś. Przecież widać, że traktujecie się jak wrogów! - odparł na to - Jeżeli Wiki nie zacznie przychodzić na treningi, to może pożegnać się z miejscem w podstawowym składzie, a nawet zacząć się pakować! Nie zamierzam tolerować takiego zachowania. Musicie oddzielać życie prywatne od zawodowego, już ci to mówiłem!

   Mówiąc to, odwrócił się na pięcie i odszedł w stronę magazynu. Bezsilna wobec tej sytuacji, oparłam się o barierkę, a w moich oczach pojawiły się łzy. Pech chciał, że akurat obok mnie przechodziła Ulrike.

- Pati, co ci jest? - zaniepokoiła się

   Ale ja nie chciałam z nikim rozmawiać, więc uciekłam do szatni. Tam gorzko zapłakałam.

***********************************************************************************************************************************

   Zaraz po powrocie z treningu, zadzwoniłam do Wiki. Jak na złość miała wyłączoną komórkę. Usiadłam więc na kanapie i zaczęłam zastanawiać się, gdzie może być. Do głowy od razu wpadł mi Kuba, jednak nie znałam jego adresu. Wychodziło na to, że muszę zadzwonić do Łukasza. Przez chwilę biłam się z myślami, ale w końcu wykręciłam jego numer.

- Cześć, Pati - rzekł zaskoczony - Coś się stało?

- Owszem. Wiki zniknęła. Podejrzewam, że jest u Kuby, ale nie znam jego adresu. Mógłbyś mi go podać? - odparłam najszybciej, jak tylko mogłam

- Mam lepszy pomysł. Podwiozę cię do niego. - zaproponował entuzjastycznie

- Łukasz, proszę ... Nie zaczynaj ... - błagałam

- Ale czego mam nie zaczynać? Chcę ci pomóc w szukaniu twojej przyjaciółki. A przy okazji coś wyjaśnić. Za 15 minut będę pod twoją kamienicą. Czekaj na mnie - odrzekł zdecydowanie

- Ale Łukasz ... - chciałam zaprotestować, ale on już się rozłączył

- No pięknie ... Jeszcze tego mi brakowało! - powiedziałam głośno

   Załamana takim obrotem spraw, poszłam do kuchni zaparzyć sobie melisy na uspokojenie. Jednak nie dane mi było jej wypić do końca. Po piętnastu minutach do moich drzwi zapukał Łukasz.

- Co jak co, ale punktualności nie można ci odmówić - zakpiłam - Piętnaście minut, ani sekundy dłużej

- Starałem się. Po drodze złamałem chyba wszystkie możliwe przepisy. Szykuje się niezły mandat - odparł ze śmiechem

   Zeszliśmy na dół i po chwili byliśmy już w drodze do domu Kuby. Przez cały czas trwania tej jakże krótkiej podróży, starałam się nie patrzeć na Łukasza. To mogłoby wywołać rozmowę, z której, nie daj Boże, coś by wynikło. Mój towarzysz był jednak innego zdania.

- Za jakieś 10 minut będziemy na miejscu - zaczął

   Nic na to nie odpowiedziałam, tylko pokiwałam lekko głową

- Mieszka kilka domów ode mnie - poinformował mnie - Słuchaj, chciałem z Tobą porozmawiać

- O czym? - zapytałam

   Dopiero po kilku sekundach dotarło do mnie, że strzeliłam sobie w stopę. - "O nie ... ' - jęknęłam w myślach i spojrzałam na Łukasza

   Był wyraźnie zadowolony z mojej odpowiedzi.

- Nasze ostatnie spotkanie, wtedy na rynku, coś mi uświadomiło - rzekł tajemniczo

   Starałam się być obojętna, na to co mówi, ale ciekawość nie dawała mi spokoju.

- Niby co takiego? - zdziwiłam się

- Że cholernie mi na Tobie zależy - odpowiedział, ciągle patrząc na drogę

   Zrobiło mi się gorąco. Na moment wstrzymałam oddech i spojrzałam za okno. Wtedy auto zwolniło i zatrzymaliśmy się przed jedną z kamienic Dortmundu. Gdy chciałam wysiąść, usłyszałam dziwny dźwięk w drzwiach. Popchnęłam je, ale one ani drgnęły. Spojrzałam z przerażeniem na Łukasza.

- Nie bój się, nie chcę ci nic zrobić. Po prostu chcę dokończyć rozmowę - uspokoił mnie, ale nic to nie dało - Chcę cię powiadomić, że bardzo mi na Tobie zależy i że nie odpuszczę sobie. Będę o ciebie walczył i mam gdzieś co na to powie Marco, rozumiesz?

   Trzęsąc się ze strachu kiwnęłam niepewnie głową. Wtedy drzwi się odblokowały. Powoli wysiadłam z samochodu. Łukasz wyszedł za mną

- Piąte piętro, mieszkanie numer 17 - poinformował mnie i oparł się o maskę.

   Popędziłam na górę. Windy oczywiście nie było, więc musiałam iść schodami. Echo stukających obcasów niosło się po klatce i robiło niemały hałas. W końcu dotarłam na piąte piętro. Zapukałam mocno trzy razy w drzwi z numerem 17. Otworzył mi Kuba. Był wyraźnie zdezorientowany.

- Pati? Co ty tu ... - zaczął, ale ja szybkim krokiem wkroczyłam do mieszkania

- Wiki zniknęła. Nie mogę się do niej dodzwonić. Jest może u ciebie? - zapytałam i zmierzyłam go wzrokiem

- Nie, nie ma jej u mnie - odparł lekko wystraszony

- Czyżby? To dlaczego się tak trzęsiesz? - wypytywałam dalej

- Gdybyś widziała swoje spojrzenie, sama byś się siebie przestraszyła - odpowiedział - Co masz na myśli, mówiąc "Wiki zniknęła"?

- Po prostu zniknęła. Rano obwieściła, że zostaje w domu. Kiedy wróciłam z treningu już jej nie było. - powiadomiłam go

- Nie wiesz u kogo może być? - zapytał

- Myślałam, że jest u ciebie ... - odparłam zrezygnowana

   Nagle olśniło mnie. Kuba patrzył się na mnie jak na wariatkę. Jego spojrzenie przyprawiło mnie o dreszcze.

- Chyba wiem, gdzie ona jest ... - wyszeptałam i wyszłam z mieszkania.

   Na dole Łukasz czekał przy samochodzie. Gdy zobaczył mnie zdenerwowaną, natychmiast do niego wsiadł i odpalił silnik.

- Zawieź mnie do Roberta! - zażądałam

- Co? Dlaczego? - zdziwił się

- Nie pytaj! Po prostu zawieź! Chyba znasz adres?

   Łukasz kiwnął głową. Z piskiem opon odjechaliśmy spod kamienicy.



I jak? Mam nadzieję, że się podoba :) Co waszym zdaniem będzie z Wiktorią?
Komentujesz ------> motywujesz mnie :)

Rozdział 27

- Marco, co ja mam robić? Moje starania poszły na marne! Prosiłam, błagałam, przepraszałam już tysiąc razy i nic! Wiki wciąż jest na mnie zła za tą kłótnię! - żaliłam się do słuchawki

- Spokojnie. W końcu odpuści, wyjdzie z pokoju i wszystko sobie wyjaśnicie. Przecież byle jaka kłótnia nie może zniszczyć waszej przyjaźni - odparł

- Mam nadzieję ... Zachowałam się nie fair wobec niej i ciężko mi z tym ... Ostatnio często się sprzeczamy ...

- Ja też milion razy pokłóciłem się z Mario i co? Nadal się przyjaźnimy. Prawda jest taka, że jeden bez drugiego nie może żyć. Jesteśmy jak bracia. U was jest tak samo, więc nie przejmuj się jedną kłótnią - poradził mi

   To mnie trochę uspokoiło. Faktycznie, znamy się z Wiki tyle lat, że nie możemy bez siebie żyć. Traktujemy się jak siostry, których nigdy nie miałyśmy. Nie warto było zrywać przyjaźni przez mój głupi błąd

- Masz rację, muszę się uspokoić - przyznałam - Dziękuję

- Do usług - odrzekł Marco i zaśmiał się - A wiesz co wczoraj zauważyłem?

- Co takiego? - zapytałam

- Między Robertem a Wiki coś zaiskrzyło, nie sądzisz? Rozmawiali ze sobą swobodnie, bez żadnej nieśmiałości. No i wpatrywali się w siebie jak w obrazek. To daje do myślenia, prawda?

- Tak, ale ona ... - zaczęłam, ale zawachałam się

- Co "ona"? - ponaglił mnie

- Wiki ... spotyka się już z kimś ... - dokończyłam powoli - A konkretnie z ... Kubą ... Z twojej drużyny ...

   W tym momencie w słuchawce nastała cisza. Marco nie odzywał się, co oznaczało, że trochę go zdziwiłam tą wiadomością.

- Halo, jesteś tam? - zapytałam głośno

- Jestem .. - odparł po chwili - Masz pewność, że Wiki spotyka się z Kubą?

- Tak, jestem tego pewna na sto procent. Sama mi o tym mówiła. Spotykają się od kilku miesięcy i chyba coś między nimi jest ...

- To niedobrze - zatroskał się

- Dlaczego? - zdziwiłam się

- Bo wczoraj, gdy wracałem z Robertem do domu, powiedział mi, że Wiki strasznie mu się spodobała. Przez całą drogę mówił o niej. Chyba się zakochał, a to oznacza ...

- ... że Robert będzie musiał się dowiedzieć o Kubie. A z tego co mi wiadomo, to oni nie są w komitywie - dokończyłam za niego

- Oj, nie są ... Od początku byli ze sobą skłóceni. To tylko zaostrzy konflikt. I pogorszy atmosferę w zespole. Szlag by to trafił! - zdenerwował się

- Może lepiej będzie, żeby nie dowiedzieli się o sobie? - zaproponowałam

- Będzie jeszcze gorzej. Z tej sytuacji nie ma dobrego wyjścia. I tak, i tak chłopaki w końcu się spotkają, a wtedy nie będzie za wesoło ...

   Nagle usłyszałam zgrzyt zamka. Ze swojego pokoju wyszła Wiki. Popatrzyła na mnie z pretensją. Chyba słyszała moją rozmowę z Marco.

- Już mu doniosłaś?! Nie mogłaś zatrzymać tego dla siebie?! - wybuchnęła - Niedługo cały Dortmund będzie wiedział z kim się spotykam!

   Mówiąc to, wybiegła z mieszkania i trzasnęła drzwiami.

- Co się tam dzieje? Wszystko w porządku? - zapytał zaniepokojony Marco - Słyszałem krzyki i trzaskanie drzwiami

- To Wiki ... Wygląda na to, że jeszcze długo zostaniemy zwaśnione ... - odrzekłam z rezygnacją i rozłączyłam się.

I jak wam się podoba? Pod tamtym rozdziałem było mało komentarzy.. Uda wam się to nadrobić pod tym? :) 
Pamiętajcie: Komentujesz ------> Motywujesz Mnie :)

Rozdział 26

Następnego dnia rano Wiki wzięła mnie w krzyżowy ogień pytań.

- No i co? Jak poszła rozmowa z Łukaszem? - zapytała nerwowo

- Kiepsko ... Na początku byłam stanowcza, ale kiedy on zaczął mnie prosić o wysłuchanie to wymiękłam ...  - odparłam

- I co zrobiłaś? - ponaglała mnie

- Wysłuchałam go, a co miałam zrobić? Starałam się nie okazywać uczuć, ale kiedy odchodziłam było mi go tak żal, że nawet nie masz pojęcia!

- No to słabo - podsumowała Wiki

- Oj tak ...  Chyba trochę przegięłam. Teraz to już na pewno nie zadzwoni ... - jęknęłam

- Zaraz, zaraz... Chciałaś, żeby dostał karę za to co zrobił temu, pożal się Boże, Marco, prawda? Chciałaś, żeby pocierpiał trochę, zgadza się? Więc dlaczego teraz masz pretensje i marudzisz?! Czy ty w ogóle wiesz czego chcesz? Jeżeli tak ci na nim zależy, to po co go tak zbeształaś? Trzeba było załatwić sprawę na spokojnie, z wyczuciem. A nie a`la "zimna jędza" ... Teraz cierp ciało, jak żeś chciało - zdenerwowała się

  Rozumiałam Wiki. Cały czas zanudzałam ją tą sprawą z Łukaszem i Marco, a w ogóle nie interesowałam się nią! W końcu przyjaźniłyśmy się i warto by było od czasu do czasu zapytać się co u niej.

- Przepraszam. Za bardzo się przejęłam to sprawą. Przestanę o niej gadać. - zapewniłam - A co u ciebie i Kuby? Spotykacie się?

- Czasami ... - zaczerwieniła się znacząco

- Co to znaczy "czasami"? - wypytywałam dalej - Skoro nie chcesz, żebym mówiła o Marco i Łukaszu, to opowiedz mi o Kubie!

- Muszę? - spytała Wiki

- Nie masz wyjścia - uśmiechnęłam się

- No więc ... - zaczęła - Kuba i ja ... od kilku miesięcy ... spotykamy się ...

- I? - ciągnęłam ją za język

- Układa nam się ... Jak na razie wygląda to dosyć ... obiecująco - rzekła tajemniczo

- Widzę, że znalazłaś sobie adoratora - ucieszyłam się - Powoli zaczyna nam się tu układać. Miałaś rację. Dortmund jest nam przychylny

- Ja zawsze mam rację - odparła i zaśmiała się

**********************************************************************************************************************************

   Nadeszła sobota. To był dzień naszego spotkania z Marco i Robertem. Słońce świeciło cały czas i było dosyć ciepło, jak na koniec października. Razem z Wiki po treningu zaczęłyśmy się szykować.

- Jak myślisz, co mam założyć? - zapytałam

- Może tę beżową sukienkę, w której byłaś na urodzinach Ulrike? - rzuciła Wiki

- Oszalałaś? - oburzyłam się - Jest jesień! Za chwilę może spaść deszcz i zrobić się błoto! A jak się ochlapię? Nie, to nie wchodzi w grę.

- No to może tą czarną, w której byłaś na spotkaniu z prezesem, wtedy w Warszawie? - zaproponowała

- To nie jest pogrzeb, tylko spotkanie grupki młodych ludzi. Zresztą, będzie mi za zimno. Czarny odpada - zaprotestowałam

- W takim razie załóż legginsy i tunikę! Będzie ci ciepło, a do tego będziesz wyglądać ładnie - zdenerwowała się

- To jest dobry pomysł! I do tego te czarne botki! Jesteś genialna! - zachwyciłam się i wysłałam jej całusa w powietrzu

   Wystrojone i ciekawe spotkania dreptałyśmy chodnikiem w stronę nowo otwartej kawiarenki. Przez całą drogę zastanawiałyśmy się, jaki jest ten Robert. Jedyne co wiedziałyśmy to to, że jest piłkarzem. Reszta bbyła dla nas tajemnicą.

   Punktualnie o 19 weszłyśmy do budynku. Panowie już tam na nas czekali. Marco zauważył nas pierwszy. Wyciągnął rękę, żeby pokazać, gdzie są. Z uśmiechem na ustach podeszłyśmy do stolika.

- Cześć, Marco - powiedziałam - To jest Wiki, o której tyle ci opowiadałam

- Miło mi cię poznać - zwrócił się do Wiktorii - To jest Robert. Znamy się z klubu. Robert, to jest Patrycja i Wiktoria

- Nie mówiłeś, że znasz takie piękne kobiety - rzekł zalotnie Robert

   Obie zaczerwieniłyśmy się, ale zauważyłam, że Wiki bardziej. To dało mi do myślenia.

- To co dziewczyny? Kawa? - zaproponował Marco

- Jasne! Dla mnie latte, a dla Wiki cappuchino - poinformowałam

- Może pójdziesz ze mną? Wybierzesz deser dla siebie i Twojej przyjaciółki - poprosił mnie

- Jeżeli chcesz ... - odrzekłam i podeszłam do baru

   Kątem oka zauważyłam rozmowę Wiki z Robertem. Mówili dosyć swobodnie. Często się uśmiechali

- "A co jeśli coś między nimi będzie? Przecież Wiki spotyka się z Kubą, więc nie może ... A może chce grać na dwa fronty? Nie, to do niej nie podobne." - myślałam wciąż spoglądając na stolik, przy którym siedzieli.

- Patrycja, halo! Tu Ziemia! Jesteś tam? - zawołał Marco i potrząsnął mną

- Hę? - ocknęłam się - Yyy ... Jestem, jestem. Co się stało?

- Pytałem się, które lody wolisz: kawowe czy kakaowe? - zapytał

- Kawowe. A dla Wiki ...- ... czekoladowe, wiem. Już mówiłaś - dokończył za mnie - Co się z Tobą dzieje? Jesteś jakaś nieobecna.

- Wydaje ci się! Lepiej chodźmy do Wiki i Roberta - zarządziłam i wycofałam się do stolika

   Weszłam w sam środek ich rozmowy. To im jednak nie przeszkodziło. Gdy spojrzałam na Wiki, spostrzegłam, że ma maślane oczy! Wpatrywała się w Roberta jak w obrazek, zresztą z wzajemnością.

- Wiki, mogę cię prosić na sekundkę? - zapytałam i pociągnęłam ją za ramię do toalety.

- Pati? Co ty robisz?! Odbiło ci?! - gorączkowała się - Przerwałaś nam rozmowę!

- I całe szczęście! On cię kokietuje! Nie widzisz tego?! - zawołałam

- No i co? W końcu to jest facet, a nie jakiś laluś! Chyba o to chodziło, tak? - piekliła się dalej

- Ale przecież ty spotykasz się z Kubą! - wybuchłam - Wiesz, co by pomyślał widząc cię śliniącą się do Roberta? To by go zabolało!

- Zapomniał wół jak cielęciem był! - wypaliła nagle Wiki

- O co ci chodzi? - zdziwiłam się

- Widzę, że już zapomniałaś, co zrobiłaś Łukaszowi. Myślisz, że on nie poczuł się dotknięty widząc cię z Marco? Dla niego to był cios! Ale tobie oczywiście wolno kręcić z wieloma facetami, a mi nie.

- Nie porównuj tych dwóch spraw. Znacznie się od siebie różnią! - wściekłam się

- Mylisz się. One są identyczne - zaprzeczyła i wyszła z toalety

   Byłam wściekła. Jak ona mogła mi to wypomnieć? To było nie fair. Prędko wyszłam za nią i spostrzegłam, że rozmawia z chłopakami.

- Muszę już iść, wypadła mi nagła sprawa, która nie może czekać. Przykro mi, że tak się kończy nasze spotkanie. Musimy kiedyś to powtórzyć - powiedziała i wyszła z kawiarenki. Przed wyjściem posłała mi zimne spojrzenie.

- Pati, co się stało? Czemu Wiki wybiegła jak oparzona? Pokłóciłyście się? - zapytał Marco

- Nie ... - odrzekłam, ale bez przekonania - Wiki musiała ... spotkać się z trenerem. Ma do niej ważną sprawę

- O 20? - zdziwił się - Dziwny ten wasz trener ...

- Tak ... Bardzo ... - jęknęłam i usiadłam przy stole

   Przez całe nasze spotkanie zastanawiałam się nad słowami Wiki. W końcu doszłam do wniosku, że, niestety, miała rację. Zwróciłam jej uwagę, za coś, co sama popełniłam. Poczułam się głupio i niezręcznie. Marco i Robert to widzieli.

- Nie widzę sensu przedłużania tego spotkania - powiedział Robert i wstał - Lepiej jak przełożymy je na inny termin

- Tak,to dobry pomysł - przytaknął Marco - Chodź Pati, odprowadzę cię

- Nie dzięki ... Wrócę sama ... Przepraszam, że zniszczyłam ten wieczór. Nie powinnam była kłócić się z Wiki akurat tu i teraz. Musimy to nadrobić - rzekłam smutno i odeszłam do stolika

   W czasie powrotu do domu myślałam, jak przeprosić ją za swoje zachowanie, ale nic nie przychodziło mi do głowy. Zmęczona i wściekła na siebie skierowałam się uliczką w stronę mojej kamienicy ...

Proszę! Jest długi, ale mam nadzieję, że fajnie się go czyta :)

Co według was będzie działo się dalej?

LIBSTER AWARDS :)

Bardzo dziękuję za nominację do Libster Awards od http://patrz-na-tych-obok.blogspot.com/ 




Nominowana przez Klaudia Nowak :)

1.Jak masz na imię .?

2.Ile masz lat ?

3.Ile masz blogów ?

4.Ulubiony piłkarz .

5.Jakie są Twoje zainteresowania ?

6.Jakie sporty Cię interesują ?  

7.Czy trenujesz jakąś dyscyplinę .?

8.Byłaś / eś w życiu na jakimś meczu ? Jakim ?

9.Jakiej drużynie kibicujesz ? (Klub , może byś też reprezentacja)

10.Kim chcesz zostać w przyszłości ?

11.Co sądzisz o transferze Mario Gotze i Leo Bittencourt?

Moje odpowiedzi

1. Patrycja

2. 14

3. 1

4. Łukasz Piszczek

5. Sport i muzyka

6. Głównie piłka nożna, siatkówka i tenis

7. Siatkówkę

8. Niestety nie miałam okazji się wybrać

9. Borussi Dortmund i oczywiście Biało - Czerwonym 

10. Siatkarką lub piłkarką

11. BVB traci dobrych zawodników, ale można ich przecież zastąpić innymi świetnymi

Nominowana przez :Karolinę i Patrycję                                

1. Jak się nazywasz?                                                                

2. Ile masz lat?                                                                          

3. Skąd jesteś?                                                                        

4. Co Cie interesuje?                                                                 

5. O czym marzysz?                                                              

6. Ulubiony piłkarz?                                                                    

7. Ulubiony klub?                                                                      

8. Ulubiona liczba na koszulce?                                                 

9. Twój ulubiony blog?                                                                

10. Najbardziej śmieszne wspomnienie z dzieciństwa.         

11. Co byś zrobiła gdybyś spotkała swojego idola ?          

 Moje odpowiedzi

1. Patrycja
2. 14
3. Z Polski
4. Sport
5. O pojechaniu na mecz reprezentacji i BVB
6.  Łukasz Piszczek 
7. Borussia Dortmund
8. 9 lub 26
9. http://patrz-na-tych-obok.blogspot.com i http://karolina-marco-and-patrycja-mario.blogspot.com/
10. Poprosiłabym go o zdjęcie i autograf 

Moje nominacje

- http://monikagotze.blogspot.com/

- http://karolina-marco-and-patrycja-mario.blogspot.com/

- http://walcze-bo-warto.blogspot.com/

- http://all-you-need-is-love-and-volleyball.blogspot.com/

- siatkowka-mojamilosc.blogspot.com
- http://w-swiecie-fantazji.blogspot.com/

Moje pytania

1. Jak masz na imię?
2. Ile masz lat?
3. Do czego masz słabość?
4. Co lubisz robić w wolnym czasie?
5. Czym się interesujesz?
6. Uprawiasz jakieś sporty?
7. Masz autografy lub zdjęcia z piłkarzami / siatkarzami?
8. Jakiej drużynie kibicujesz?
9. Kto jest twoim najulubieńszym piłkarzem / siatkarzem
10. Dlaczego prowadzisz swój blog?
11. Jakie są twoje trzy największe marzenia?

Rozdział 25

Dwa dni później zadzwoniłam do Łukasza. Z każdą chwilą byłam coraz bardziej wściekła na niego. Gdy odebrał powiedziałam stanowczo:

- Spotkaj się ze mną za 2 godziny pod ratuszem. Musimy poważnie porozmawiać.

- O czym? - zapytał naiwnie

- Już ty dobrze wiesz o czym! - wrzasnęłam do słuchawki - Masz tam czekać na mnie!

   Rozłączyłam się. Pierwszy raz tak ostro zareagowałam. Jednak byłam z siebie dumna.

- "Teraz już się nie wywinie" - pomyślałam i pobiegłam pozałatwiać sprawy na mieście

   O 16 poszłam pod ratusz. Łukasz już tam czekał. Kiedy mnie ujrzał, mina mu zrzedła. Moje bojowe nastawienie rzucało się w oczy. Szłam równym, dość szybkim krokiem. Dźwięk szpilek uderzających o bruk brzmiał groźnie.

- Trochę mnie przestraszyłaś ... - zaczął

- I bardzo dobrze. Taki był cel - odparłam - Wiesz o czym chcę pomówić, prawda?

- Wydaję mi się, że tak

- Wydaje ci się?! - oburzyłam się - W takim razie powiem ci, o czym będziemy rozmawiać przez najbliższą godzinę! Pobiłeś Marco, złamałeś mu pięć żeber, uszkodziłeś mu śledzionę i wykluczyłeś z gry na przeszło pół roku! Ciesz się, że sprawa nie trafi na policję!

- Tak, jestem mu bardzo wdzięczny - odparł sarkastycznie

- Jesteś bezczelny! Ty chyba nie zdajesz sobie sprawy z powagi sytuacji! Myślałam, że jesteś inny. Myliłam się. Nie chę cię znać! - wykrzyknęłam i odwróciłam się.

   W tamtym momencie poczułam tak ogromny przypływ gniewu, że musiałam odejść. Inaczej zrobiłabym Łukaszowi krzywdęm, a tego mimo wszystko nie chciałam. Lecz on złapał mnie za nadgarstek i zatrzymał.

- Patrycja, poczekaj! Nie chciałem pobić Marco! To był impuls! - rzekł błagalnie

- Impuls? - zdziwiłam się

- Tak. Gdy was zobaczyłem razem, pomyślałem, że już nie chcesz spotykać się ze mną. Nie chciałem cię stracić. Za bardzo mi na Tobie zależało. Wiem, że popełniłem kolosalny błąd. Przepraszam ...

- Nie przepraszaj mnie, tylko jego. Jeśli on ci wybaczy, to może ja też się na to zdobędę - odparłam chłodno - Teraz wybacz, ale muszę iść. Marco potrzebuje opieki. Zobowiązałam się mu pomóc

- Błagam nie odchodź! Posłuchaj mnie jeszcze przez chwilę! - krzyknął Łukasz

   Tego było za wiele. Spojrzałam mu prosto w oczy i powstrzymałam wybuch gniewu.

- Masz 5 minut. Słucham - powiedziałam patrząc na zegarek

- Znam Marco od dwóch lat i wiem, że zmienia dziewczyny jak rękawiczki. Co kilka miesięcy jest z inną. Dlatego widząc cię z nim, przestraszyłem się, że będziesz jedną z "tych porzuconych". To zimny drań. Na początku jest miło, ale potem zmienia się w bestię i krzywdzi każdą kobietę, z którą się zwiąże!

- Co ty wygadujesz?! - wściekłam się jeszcze bardziej - On taki nie jest! Mówisz tak, żeby mnie do niego zniechęcić!

- Nie mam nawet takiego zamiaru! Zrozum, chcę cię chronić. To nie jest odpowiedni facet dla Ciebie.

- A ty niby jesteś? - zapytałam - Nie sądzę ...

   Tego się nie spodziewał. Twarz posmutniała mu w jednej chwili. Wiedziałam, że to go zabolało, ale wtedy nie myślałam o tym, co czuje. Chciałam go zranić. Chciałam, żeby dostał karę za to pobicie. Należała się mu.

- Jest mi przykro. Przepraszam i Marco, i ciebie. Mam nadzieję, że kiedyś będziemy mogli normalnie porozmawiać ... - odparł z bólem

- Sądzę, że kiedyś będzie to możliwe - powiedziałam łagodniej - Muszę iść. Marco czeka.

   Zostawiłam Łukasza zdołowanego. Odeszłam powoli w stronę domu Marco. Nagle poczułam dziwną potrzebę spojrzenia na niego. Gdy się odwórciłam, zobaczyłam go siedzącego na ławce. Podpierał głowę rękoma.

- "Boże, co ja z nim zrobilam?" - jęknęłam w myślach

   Nie miałam jednak odwagi podejść do niego. Oddaliłam się więc szybkim krokiem od ratusza.

*********************************************************************************************************************************- Nareszcie jesteś! - zawołał uradowany Marco - Długo kazałaś na siebie czekać!

- Tak, wiem ... - rzekłam smutno

- Co się stało? - zatroskał się

- Przed chwilą rozmawiałam z Łukaszem - poinformowałam - Powiedzmy, że ta rozmowa nie należała do zbyt miłych i sympatycznych ...

- Pati ... Po co się z nim spotkałaś? - zapytał

- Chciałam wyjaśnić tą sprawę z pobiciem. I jeszcze inną, ale o tym już nie musisz wiedzieć - rzekłam i wypakowałam zakupy zrobione po drodze

- Zawzięta jesteś - zauważył Marco - To bardzo dobrze. Przynajmniej wiesz, czego chcesz

- Czekaj, czekaj ... To był komplement? Nawet niezły! - zażartowałam i oboje poczęliśmy się śmiać.

   Usiedliśmy na kanapie i zaczęliśmy rozmwiać. Głównie o Łukaszu. Trochę się o nim dowiedziałam. To, że nie popadał w konflikty z innymi zawodnikami, zawsze starał się pomóc i był tytanem pracy zauważyłam do razu. Zaciekawiło mnie to, że przyjaźni się tylko z Kubą. Inni koledzy nie byli tak ważni jak on.

- To dlatego, że Polak z Polakiem zawsze dogada się lepiej, niż Polak z Niemcem - rzucił Marco i uśmiechnął się - Niewiele wiem o Łukaszu. Znam go długo, ale nie na tyle długo, żeby wiedzieć o nim wszystko. Najlepiej i najswobodniej rozmawia mu się z Kubą. Reszta go nie interesuje.

- To tak jak u mnie - odparłam - Przyjaźnimy się z Wiki od dzieciństwa i wiemy o sobie praktycznie wszystko. Dlatego najczęściej przebywam z nią, niż z innymi dziewczynami.

- Kto to jest Wiki? - zapytał - Nie znam jej

- Bo je nie widziałeś! Jeżeli chcesz mogę was ze sobą poznać. - zaproponowałam

- To świetny pomysł! W takim razie, żeby nie czuć się samotnie, także kogoś przyprowadzę

- Kogo masz na myśli? - zaciekawiłam się

- Roberta, mojego kolegę z Borussii. Wspaniały facet, mówię ci.

- Skoro tak mówisz ... - rzekłam uśmiechając się

    Siedzieliśmy tak ponad dwie godziny. Gdy wychodziłam słońce już zaszło.

- Szkoda, że musisz już iść ... - powiedział smutno Marco

- Kiedyś muszę - zaśmiałam się, a echo rozniosło się po korytarzu - Wpadnę jutro po terningu. Trzymaj się i pamiętaj o naszym spotkaniu!

- Nie zapomnę - zapewnił i zamknął drzwi

Ta dam! No i jest kolejny rozdzialik :)
Komentujesz ------> Motywujesz mnie!

Rozdział 24

   Kilka minut po pobiciu, przyjechało do nas pogotowie. Marco zwijał się z bólu. Jechaliśmy na sygnale, bo stopniowo traciliśmy z nim kontakt. W szpitalu okazało się, że Łukasz złamał mu pięć żeber! Do tego doszło jeszcze uszkodzenie śledziony. Byłam przerażona. Lekarze robili co mogli, żeby mu pomóc. Zabrali go na salę operacyjną. Po półtorej godziny oznajmili mi, że opanowali sytuację, ale przez 6 miesięcy Marco nie będzie mógł grać. Mimo tej wiadomości, kamień spadł mi z serca.

   Następnego dnia, tuż po treningu, przyjechałam do szpitala. Marco leżał na łóżku i najzwyklej w świecie czytał gazetę. Niepewnie weszłam do sali. Gdy mnie zobaczył, uśmiechnął się.

- Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo cieszę się z twoich odwiedzin - powiedział

- Boże, Marco ... - zaczęłam i łzy napłynęły mi do oczu - Przepraszam cię... Nie sądziłam, że Łukasz jest do tego zdolny. Nie wiem, co mu przyszło do głowy.

- Nie przepraszaj mnie. Widocznie tak miało być. Najwyraźniej poczuł się zagrożony - wytłumaczył

- Niby czym zagrożony? Tobą? - zdziwiłam się

- Być może - odparł - Czy wy jesteście parą?

- Nie! - zbulwersowałam się

- Spokojnie, Patrycja ... Myślałem, że jesteście razem, skoro tak zareagował, gdy nas zobaczył pod kamienicą

- My ... po prostu ... ostatnio ... nie dogadujemy się ... - wyjąkałam nieskładnie

   Spojrzałam na Marco. Był spokojny, patrzył przez okno. Widać było, że nad czymś rozmyśla. Może zastanawiał się, dlaczego Łukasz tak ostro zareagował?

- On chyba się w Tobie zakochał. I to mocno - wypalił po chwili

- Tak sądzisz? - zapytałam naiwnie

- Gdyby tak nie było, nie pobiłby mnie - zaśmiał się

- No cóż ... - westchnęłam - Co ja mam teraz zrobić?

- Porozmawiaj z nim i wszystko wytłumacz. To jest najlepsze rozwiązanie

************************************************************************************************************************************

   Po kilku dniach lekarze wypuścili Marco ze szpitala. Tego dnia postanowiłam pojechać po niego. Było chłodne, październikowe popołudnie. Deszcz padał zawzięcie od samego rana. Ludzie kryli się pod kurtkami i parasolami. Stojąc w korku, myślałam o tym, co Marco powiedział mi ostatnim razem.

- "Spotkać się z Łukaszem? Nie, to nie wchodzi w grę. Zabiłby mnie wzrokiem." - pomyślałam powoli ruszając

   Gdy dojechałam pod szpital, było już grubo po 16. Szybkim krokiem weszłam do środka i popędziłam do sali nr. 7. Marco siedział z torbami na łóżku i pisał SMS`a.

- Chodźmy stąd. Nie lubię zapachu szpitala - rzekłam i wzięłam jedną z toreb.

   W czasie drogi powrotnej dużo rozmawialiśmy. Ale nie o pobicu, tylko o nadchodzących meczach! Przedstawiłam mu chyba cały nasz terminarz. Najbliższy mecz czekał nas z Bayerem Leverkusen. Marco zapowedział, że przyjdzie nas dopingować. W końcu postanowiłam porozmawiać o Łukaszu.

- Zamierzasz zgłosić to na policję? - zapytałam

- Raczej nie - odparł spokojnie - Myślę, że nie trzeba. On sam wyciągnie z tego wnioski

- Jak to?! Nie masz pretensji do niego, za to, że Cię pobił?! - oburzyłam się

- Mam, oczywiście, że mam - przytaknął - Ale wydaje mi się, że Łukasz zadziałał pod wpływem impulsu. Nie warto tego roztrząsać i niszczyć naszych relacji. Najlepiej będzie jak zapomnimy o całej sprawie.

   Byłam zdziwiona postawą Marco. Po tym, co stało się przed kilkoma dniami, on chce o wszystkim zapomnieć. Nie mogłam wyobrazić sobie, że Łukasz nie poniesie odpowiedzialności za swój czyn. Coś musiałam zrobić. Ale po głębszych namysłach doszłam do wniosku, że wyjście jest tylko jedno: muszę z nim porozmawiać w cztery oczy i muszę to zrobić jak najszybciej. Inaczej utkwię w martwym punkcie.

Ta dam! Kolejny rozdzialik gotowy! Przepraszam, że taki krótki, ale sądzę, że długie rozdziały męczą czytelników. Krótkie szybciej się czyta :D